na każdy temat

Spłoszona, rozglądała się po zatłoczonej jaskini. Ktoś odział ją w zieloną suknię, która uwydatniała krągłe, kobiece kształty jej ciała. Głęboka jasna zieleń podkreślała piękną cerę dziewczyny i kręcone, brązowe włosy, teraz już starannie uczesane, a nie zwisające w strąkach wokół spoconej, przerażonej twarzy. Niewątpliwie gospodyni Weyru, Tisha, miała znaczący udział w tej przemianie. Zulaya kiedyś powiedziała, że Tisha traktuje wszystkie dziewczęta z Weyru jak żywe lalki, tak lubi je przebierać i czesać. Choć Tisha miała własne dzieci, głęboki macierzyński instynkt kazał jej się opiekować całą młodzieżą, z wielkim pożytkiem dla Weyru. Salda otoczyła Deberę ramieniem i pochyliła głowę, gdyż dziewczynka była od niej niższa. Rozmawiała z nią żywo, wyraźnie chcąc zadośćuczynić młodej jeźdźczyni za nieobecność rodziny na uczcie, która zwykle była radosnym wydarzeniem w życiu gospodarzy czy też rzemieślników. Czy to było ostatnie spotkanie Debery z rodziną? Mało ważne; teraz należy do wielkiej rodziny Weyru, do smoczego bractwa, i znajdzie sobie milszych i bliższych przyjaciół. Zulaya przedstawiła Deberę Sarrze, dziewczynie z Isty o wypłowiałych na słońcu blond włosach, która opowiadała coś z takim ferworem, że na twarzy Debery pojawił się uśmiech, przelotny, lecz w opinii K’vina znamionujący rosnącą pewność siebie. Morath grzecznie zasnęła? spytał, podchodząc do kobiet. Myślałam, że nigdy nie przestanie jeść odpowiedziała Debera, marszcząc niespokojnie brwi. Suknia pięknie podkreśla zieleń jej oczu, ocenił K’vin. Tisha doskonale się sprawiła. Och tak, to straszne żarłoki roześmiała się serdecznie Zulaya

(Reklama: , Hosting , czarter jachtów )